Boek
Nederlands

De flard

Philippe Lançon (auteur), Annelies Kin (vertaler), Nathalie Tabury (vertaler)
+1
De flard
×
De flard De flard

De flard

Philippe Lançon (auteur), Annelies Kin (vertaler), Nathalie Tabury (vertaler)
Verslag van zijn hersteltraject, zowel medisch als psychologisch, door een slachtoffer van de aanval op de redactie van het tijdschrift Charlie Hebdo te Parijs in 2015.
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Le lambeau
Uitgever
Amsterdam: De Geus, 2020
510 p.
ISBN
9789044542639 (paperback)

Andere talen:

Besprekingen

Een oorlogsslachtoffer in vredestijd

Memoir. Philippe Lançon werd zwaar verminkt tijdens de aanslag op Charlie Hebdo in 2015. Hij schreef het aangrijpende verhaal van zijn persoonlijke lockdown. 

Vijf jaar geleden werden we plots allemaal Charlie. Op 7 januari 2015 vielen twee moslimterroristen de redactielokalen van het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo binnen. De meeste redactieleden konden het niet navertellen. Philippe Lançon werd geraakt door een drietal kogels. Zijn onderkaak was weggeslagen en zijn gezicht hing aan flarden, maar hij overleefde de aanslag. Er waren talloze operaties nodig om de journalist van Charlie Hebdo en Libération weer enigszins toonbaar te maken. Het relaas van zijn wedervaren verscheen twee jaar geleden, werd bekroond met de prestigieuze Prix Femina en is sinds kort in het Nederlands beschikbaar. Wie de lockdown zwaar vindt wegen, moet De flard maar eens lezen. De auteur bracht maar liefst 282 dagen door in Parijse ziekenhuiskamers, eerst in het Pitié-Salpêtrière en daarna in het Invalides.

Zijn getuigenis begint aan de vooravond van die noodlottige 7 januari en eindigt op de plek waar 11 sept…Lees verder

Opnieuw leren leven

Met de aanslag op Charlie Hebdo eindigde voor journalist Philippe Lançon het leven zoals hij dat kende. Ondanks de pijn en verdoving begint hij aan een reconstructie van zijn bestaan. Het resultaat is van een pijnlijke schoonheid.

De ochtend van de aanslag op Charlie Hebdo, op 7 januari 2015, doet de journalist Philippe Lançon gedisciplineerd zijn dagelijkse oefeningen. Op de radio hoort hij de provocerende stem van Houellebecq met zijn kenmerkende, laconieke pessimisme spreken over de islamitische machtsovername in Frankrijk. Tijdens zijn sit-ups overdenkt hij de Shakespeare-voorstelling die hij de avond tevoren heeft gezien. Hij beziet met enige treurnis de staat van het tapijt dat hij in 1991 vlak voor de Golfoorlog meenam uit Irak. Het roept allerlei - schaamtevolle - herinneringen op. Dan weet hij nog niet of hij die ochtend naar de redactievergadering van Charlie Hebdo zal gaan, of dat hij een stuk zal gaan tikken voor zijn krant Libération. De wereld lijkt nog intact en ligt open voor hem: hij kan in alle luxe en verwarrende vrijheid kiezen. Pas veel later realiseert hij zich dat de daders van de aanslag op Charlie Hebdo zich op datzelfde moment voorbereidden op hun grote werk, hun keuze…Lees verder

De auteur, een Franse literair journalist (1963), was slachtoffer van de aanslag op Charlie Hebdo, raakte zwaargewond, en vertelt in romanvorm zijn traject van herstel, medisch (gezichtsreconstructie) en vooral psychologisch. Het boek is grotendeels gewijd aan zijn persoonlijke geestesgesteldheid voor, tijdens en na de aanslag: herinneringen, hallucinaties, obsessies, stemmingswisselingen en aan het eind van het boek ook aan zijn relaties, relatieperikelen etc. Vele chirurgische ingrepen, vanuit patiëntperspectief. Zeer rijk literair taalgebruik, vele verwijzingen naar de Franse en klassieke literatuur, Baudelaire, Pascal, Camus, Hoellebecq, Kafka, Thomas Mann en vele anderen. Mooie vertaling. Geen gemakkelijke lectuur. Interessant, maar het vereist vertrouwdheid met de Franse context.

Veteraan blikt terug

Philippe Lançon overleefde de aanslag op Charlie Hebdo. In het aangrijpende 'De flard' doet hij verslag van zijn 'herstel'.

Op 7 januari 2015 stierf mijn favoriete cartoonist, de Fransman Cabu. Hij werd doodgeschoten in het kantoor van het satirische weekblad Charlie Hebdo door de broers Saïd en Chérif Kouachi, twee tot de radicale islam bekeerde jonge Parijzenaars die aanstoot hadden genomen aan de herpublicatie van de Deense Mohammed-cartoons in het Franse tijdschrift.

Cabu: niemand kon indertijd de voormalige president Chirac zo mooi tekenen als hij, het was iets halverwege karikatuur en kunstportret in. Bij Cabu voelde je - dat was het knappe - tegelijkertijd afkeer en vertedering voor de doortrapte opportunist en de hartstochtelijke lelevensgenieter die Chirac was. Iets dergelijks gold ook voor Cabu's serie tekeningen over de beaufs, een Franse versie van de benepen en ongecultiveerde white trash. Zo goed als Cabu waren de overige slachtoffers van de moordpartij voor mijn gevoel niet. Maar dat neemt niet weg dat zij samen de eigenzinnige crème de la crème van de Fra…Lees verder